Charlotte View my profile

แด่อากงที่เคารพรัก...

posted on 17 Jan 2013 21:27 by oparfait directory Diary
วันนี้เป็นวันฌาปนกิจศพอากง(ปู่)..
 
ขอเท้าความไปก่อนว่า
อากงได้เข้ารพ.
เมื่อประมาณวันที่ 5 ธันวาคม
คืนก่อนนั้นเราก็เห็นอากงตัวสั่น
ก็คิดว่าคงไข้ขึ้น แม่ก็ช่วยดูแลห่มผ้าให้
แล้วพอเราไปโรงเรียน กลับมาอากงก็ไปนอนรพ.แล้ว
(พอมารู้ตอนหลังว่าปอดติดเชื้อ
เรารู้สึกแย่มากเลย ว่าน่าจะมีความรู้มากกว่านี้
น่าจะรู้อาการของโรคอะไรๆ ได้ดีกว่านี้..
ถ้ามีความรู้มากๆอาจจะช่วยอะไรได้มากกว่านี้ T______T)
 
แล้วในระหว่างที่อากงอยู่รพ.
เราก็ได้ไปเยี่ยมอากงสัปดาห์ละประมาณ 1 ครั้ง
จนเมื่อประมาณ วันที่ 28 เดือนธันวา.. เราได้เข้าเยี่ยมอากง
ที่ถือเป็นครั้งสุดท้ายเลยล่ะมั้ง.ที่ได้เจอเขาในขณะที่ยังคงมีลมหายใจ
มันเป็นครั้งที่บ่งบอกจริงๆ.. แต่เราไม่ฉุกคิดเหมือนกัน
ไม่สิ.. เรียกว่าไม่อยากคิดว่าจะเป็นแบบนั้นมากกว่า
 
โดยปกติเวลาเรามา อากงมักจะหลับ..
ทำได้อย่างมากก็แค่ลืมตามอง
แต่ในเย็นวันที่ 28 นั้นเรากับพี่ชายเข้าไป
มือข้างขวาของอากงอยู่ในขวดน้ำเกลือนิ่มๆที่หมอคงสั่งให้ใส่ไว้
เพราะคนไข้.พยายามจะดึงสายอาหาร สายช่วยหายใจไรงี้ออก
อาจจะเพราะรำคาญที่มันระโยงระยาง
ครั้งนี้นอกจากอากงจะมองเราได้แล้ว..
อากงยังยกมือได้อีกด้วย
อากงยกมือข้างที่ไม่มีขวดครอบขึ้นมา
แม่บอกว่า เขาอยากจับมือ.ให้เดินไปฝั่งนู้น
เราก็เดินไปตามที่แม่บอก
แล้วก็จับมือเขา.. เขาบีบมือเราจริงๆด้วย T^T
ดีใจมากๆ พี่ชายเราเลยพูดกับอากงว่า
อากงหายไวไวนะ.. จะได้กลับบ้านกัน
 
แต่สิ่งที่อากงทำเป็นภาพที่ติดตาเรามาก.
อากงบีบมือเราแน่น และขมวดคิ้วนิ่วหน้าและส่ายหน้าเบาๆ
ความรู้สึกเราตอนนั้นคือ..
อากงเป็นอะไรอ่ะ..อากงเจ็บตรงไหน
ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า
อยากจะช่วย... อยากจะทำอะไรสักอย่าง
แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
มันช่างเจ็บปวดจริงๆนะ
แม่บอกว่า อากงอาจจะบอกว่า อากงไม่ไหวแล้วแหละลูก..
ใช่.. อาจจะเป็นอย่างนั้น
แต่มันคือสิ่งที่เรายังไม่อยากคิดถึง
 
และในวันที่ 11 มกราคมหลังผ่านพ้นปีใหม่
และการสอบปลายภาคมา เราก็กะจะไปเยี่ยมอากง
หมอโทรมาบอกที่บ้านว่า อากงอาจจะอยู่ได้อีกไม่กี่วัน
เพราะตอนนี้ตัวบวมแล้ว (คือไตเริ่มไม่ทำงานแล้ว)
แต่หัวใจ คือระบบหายใจยังมีเครื่องช่วยหายใจอยู่
 
แล้วในวันที่ 12 มกราคมพยาบาลก็โทรมาบอกว่า
อากงเสียแล้ว..
อากงจากไปอย่างสงบแล้ว
อากงไปสบายแล้ว
อากงไม่เจ็บไม่ทรมานอีกแล้ว
 
งานรดน้ำศพและสวดศพมีมา 5
และวันนี้ถึงวันที่เผา
เราได้เห็นอากงครั้งสุดท้าย..
ใบหน้าแบบนี้ คนๆนี้คนเดียวในโลกนี้
ที่จะไม่อยู่ต่อไปแล้ว
.
.
.
.
อยากจะขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
ตอนเด็กๆอากงก็เอ็นดู ดูแล รับส่งหนูบ่อยๆตอนเรียนประถม
หนูเข้าใจถึงความรักความห่วงใยของอากงถึงลูกๆหลานๆทุกคน
แม้อากงจะชอบดุหรือว่ากล่าว
แต่อากงก็ยังคงรักพวกเราน่ะแหละ
และอยากขอโทษขอขมาทุกอย่างที่หนูเคยทำให้อาคงลำบากใจ
เหนื่อยใจ หรือพูดทำอะไรผิดพลาดไป
 
หนูยังไม่ทันได้ตอบแทนอะไรอากงเลย..
ทำได้อย่างมากก็แค่คอยเข็นรถเข็นให้อากงไปนู่นนี่
(อากงเดินไม่ได้มาเกือบ 5 ปีแล้ว)
พิมพ์ใบตรวจร็อตเตอรี่ให้อากง ที่ต้องขยายตัวเลขจนเต็มหน้ากระดาษ
เพราะไม่งั้นอากงจะมองไม่เห็นตัวเลข
อากงเก่งภาษาจีน.. ตอนหนูเรียนจีนกลาง
อากงยังช่วยสอน ช่วยแนะได้บ้าง
ตอนที่ครูจีนบอกว่าลายมือไม่สวย แล้วให้คะแนนหนูน้อย
หนูน้อยใจ เสียใจมาก
แต่อากงก็บอกว่า ลายมือจีนแบบนี้ก็สวยแล้ว
หนูดีใจมากกกกๆเลย
แล้วก็อากงยังเป็นคนชอบทำบุญ
อากงเป็นคนแรกเลยนะที่เป็นรายชื่อทอดผ้าป่าการศึกษาของรร.หนู
หนูเอาเงินที่อากงให้ไปทำบุญให้แล้วนะคะ
ขอให้บุญกุศลนี้ส่งผลให้อากงมีแต่ความสุข เกิดในชาติภพที่ดีนะคะ
.
.
สุดท้ายแล้ว "หนูรักอากงนะคะ"
ถึงแม้อากงจะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว
แต่อากงจะอยู่ในใจหนูตลอดไปนะคะ
เสียใจที่สุด..ที่อาจจะไม่เคยได้พูดคำว่า หนูรักอากงให้ฟัง
ตอนที่อากงยังอยู่.
 
Rest In Peace.. My Grandfather
 
 
ตอนนี้ปลงกับชีวิตมาก.. มีไรอยากพูดก็จะรีบพูด
บอกรักพ่อ รักแม่ รักพี่ ไรงี้ตลอดเมื่อมีโอกาสได้พูด
เพราะเราไม่มีทางรู้ได้เลยจริงๆว่า เราและคนใกล้ตัวเรา
"จะมีวันพรุ่งนี้ได้อีกสักกี่วัน"
 

Comment

Comment:

Tweet

Instagram